Selasa, 2 Julai 2013

Disebalik Wajah

Mungkin cerita ini, tidak munasabah bagi sesetengah orang, tapi inilah realiti sebuah kisah sedih yang telah terjadi pada seseorang dan sy zahirkan ia dalam bentuk penulisan. Semoga, sesiapa yg singgah di blog sy ini, dapat merasakan bahawa nasib kita tidak sama. Jika ada sesuatu yang pelik berlaku pada seseorang individu, jangan segera menghukum mereka kerana kita semua tidak tahu apa yang terjadi di sebaliknya. Sesungguhnya hanya Allah sahaja yang layak menghukum seseorang kerana hanya Dia sahaja yang tahu apa yg berlaku ke atas hambaNya.  Dan....sy berharap. sesiapa yg membaca entri ini,doakanlah insan ini agar hubungan kekeluargaannya bertaut kembali.  Sesungguhnya, kita tidak dapat menduga apa yang berlaku di sebalik wajah kerana wajah tidak memberi jawapan tentang kesedihan dan kegembiraan sesetengah insan.

1 Julai 2013 akan tetap bersemadi dalam hidup sy. Hari ni sy terpaksa terima bahawa sy kehilangan abah buat selama-lamanya. Pada hari ini, tidak cepat sesaat mahupun lambat sesaat,Allah menunaikan janjinya bahawa abah sy akan pergi meninggalkan segala-galanya. Cuma apa yg nyata,sy memang tidak ditakdirkan dpt berjumpa abah semasa hayatnya masih ada. Apakan daya.......Allah pengatur segala-galanya. Sy redha walaupun perasaan sedih yg teramat sgt melanda diri ini. Apa yg mampu sy buat hanya sedekahkan al-Fatihah dan surah Yasin buat abah. Sesunggugnya sy amat menyayangi abah ,emak,adik2 dan kakak2 sy.

Jika sy menceritakan di sini,itu bukan bererti sy memalukan sesiapa. Bukan juga menyalahkan sesiapa. Sy tidak ada sesiapa untuk bercerita. Tak mungkin sy boleh meluahkan apa yg tersimpan dihati sekian lama pd kwn2. Sejauh mana mereka boleh memahami sy? Cerita sy sukar difahami oleh sesiapa krn tidak ada duanya cerita hidup sy  yg terjadi pd org lain. Tp hari ini,sy nekad unt meluahkannya di sini. Bukan untuk difahami tetapi sekadar melepaskan kesedihan di hati.

Wahai abah yg telah pergi, sekelumit pun di hati sy tidak ada perasaan dendam . Sy bersumpah,abah tetap di hati ini walaupun lebih 15 tahun sy tidak bersua dgn abah. Sy takut untuk menjejakkan kaki  ke rumah itu selepas emak dan abah menghalau sy,suami dan anak-anak walaupun peristiwa itu sudah  15 tahun berlalu. Emak dn abah sepakat menuduh sy dan suami menggunakan ilmu hitam  hingga menyebabkan keluarga pernah mengalami sakit luar biasa. Emak yg begitu taksub dgn bomoh berjaya meyakinkan semua orang bahawa sy dan suamilah punca abah dan adik beradik yg lain sakit dlm masa yg sama walhal sy tidak tahu apa sebenarnya yg terjadi. Apa yg menyedihkan sy, ketika tuduhan itu dibuat, anak ketiga sy baru berusia 3 hari. Sy balik ke kampung dgn harapan dpt berpantang di sana dn dpt juga berpuasa bersama emak,abah dan adik-beradik yg lain tp harapan tinggal kenangan yg sgt sukar unt dilupakan. Pada ketika itulah emak dan abah menghalau sy dan tidak membenarkan kaki sy dn suami jejak lagi ke rumah tersebut. Malah, abah mengharamkan sy melihatnya seandainya dia dan emak meninggal dunia. Pada ketika itu jg emak dn abah tidak mengaku sy anaknya lg. Sayangnya, tidak ada seorang pun adik beradik yg lain menyaksikan keadaan itu krn semuanya bekerja.

Sy tidak tahu apa yg adik beradik sy dengar dari mulut emak mahupun abah hingga mereka juga sepakat menolak sy. Dan sejak itu hubungan sy dan keluarga terputus. Tp syukurlah, disebabkan sy dn kakak sulung pernah bekerja setempat, sy pernah menceritakan kejadian itu pdnya. Terpulanglah pdnya unt mempercayai cerita sy mahupun sebaliknya. Dua tahun kebelakangan ini, seorang lg kakak sy dpt menghubungi sy. Itupun secara tidak sengaja apabila dia terjumpa blog sy. Padanya juga sy sempat bercerita tentang kejadian 15 tahun yg lalu. Sy tidak mengharapkan mereka pcaya tetapi cukup sekadar dia tahu mengapa selama ini sy tidak menjenguk emak,abah dan adik beradik yg lain.

Hari ini, abah sy dh tiada dan dia pergi membawa prasangka yg sedemikian rupa terhadap sy. Memang sy sedih krn tidak dpt membuktikan apa-apa namun sy pasrah dan redha jika begitu kehendak tuhan. Sy terima segaka-galanya walaupun ada antara adik dan kakak tetap menuduh sy seorang yg pendendam krn terlalu lama tidak menjenguk emak dan abah di kampung. Saya????? Memang tak mampu menjawab tuduhan mereka.

Apapun, sy bersyukur krn dapat juga sy melihat jenazah abah walaupun di kubur dan bukannya di rumah. Sy masih tidak berani menjejakkan kaki di rumah itu,namun suami dan anak-anak sy pujuk agar pergi juga ke kampung walaupun perasaan takut itu masih ada. Sy jg bersyukur krn sy dpt tahu  yang abah meninggal walaupun daripada seorang kawan dan bukannya daripada adik beradik sendiri . Sebelum ini, adik beradik sy sepakat tidak menceritakan apa sahaja yg berlaku dalam keluarga.  Sekurang-kurangnya, dua org anak lelaki sy bkesempatan membacakan atuknya surah yasin dan turut menyembahyangkan  jenazah atuknya.

Sudah terlalu lama pipi abah tidak sy cium. Dan segala sumpah abah agar sy dan suami tidak menjenguk jenazahnya, sy tolak ketepi. Sy yakin, Allah tidak menghukum sy dan suami kerana melanggar permintaan abah 15 tahun yg lalu. Sy berharap, abah telah memaafkan segala kesalahan sy dan jika ada kesalahan abah pada sy, dengan nama Allah, sy telah pun memaafkannya dengan sebersih-bersihnya hati sy. Semoga abah ditempatkan bersama orang-orang yang beriman. al-Fatihah untuk abah.....

.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...