Di Mana Kita?

Rasa nak naik atas puncak gunung dan menjerit.....

Biar semua orang tahu bahawa bidalan orang2 tua dulu,memang ada kebenarannya.

"Kawan ketawa senang dicari, kawan menangis sukar diperolehi" Tidak ada yg tidak benarnya melainkan benar belaka. Bijak orang2 dulu mencipta bidalan dan perumpamaan. Dan pada hari ini, sy menyaksikan sendiri apa yg berlaku pada seorang teman sy yg terlantar di hospital. Di mana kawan2 sy?????

Kesibukan mengejar duniawi, membataskan manusia mendahului apa yg lebih dituntut. Adakah peruntukan masa 2,3 jam mengganggu kehidupan seharian. Adakah masa menjadi alasan untuk memberi sedikit pengharapan kepada seorang sahabat yg sangat memerlukan? 

Alhamdulillah.....sy dapat menyaksikan peristiwa ini dengan jelas bagi membenarkan kata2 bidalan orang2 terdahulu bahawa kawan ketawa mudah kita perolehi. Tetapi tidak sebaliknya. Dan, sesekali sy terfikir begitukah sifat kita sebagai manusia? Mungkin perkara yg sama boleh berlaku pada sy juga. Dan perasaan ini dapat sy redakan  apabila sy terfikir kembali, Allah meletakkan sesuatu itu, memang kena pada tempatnya. Serahkanlah kepada DIA yang maha mengetahui kerana apa saja yg berlaku dalam pengetahuanNya juga. 

Buat kawan sy yg terlantar di hospital ketika ini, hanya satu pesanan sy dan peringatan buat sy juga :

"Sabarlah menghadapi ujian ini kerana sesungguhnya ujian yg menimpa untuknya ini adalah sebagai penghapus dosa. Memang kita tidak pernah terlepas daripada melakukan dosa. Redha dan berbaik sangka kepadaNya kerana setiap ujian yg diturunkan tidak pernah percuma. Ada ganjaran di sebaliknya. "

Buat kawan2 sy, luangkanlah sedikit masa untuk menjenguk sahabat kita ini kerana setiap kali sy melawatnya, sy tahu dia ternanti2 kehadiran kita yg pernah ada hubungan 'sahabat' dengannya suatu ketika dahulu.

"Ya Allah, permudahkan segala urusan sahabat sy ini.....amin"

Renung2kan...

“Banyaknya dapat hadiah….garang2 pun budak sayang”

Kata cikgu A pada sy tatkala sy membawa pulang hadiah daripada murid2 sempena hari guru yg disambut pada 25 Mei lalu. Sy senyum sahaja kerana tak ada idea nak mengulas apa2.

“Macamana murid tak sayang, dah si Nora ni suka melayan budak. Bila budak ada masalah sikit, dia memang ada masa melayan. Kita mana ada masa nak layan masalah budak2 ni. Kerja sekolah melambak2.Lagipun, budak2 kita ni, memang mengada2. Bukan diorang tak ada mak bapak.” Respon cikgu B pula. Bergegar juga telinga sy. Manakan tidak, kata2 cikgu B seolah-olah sy seorang guru yg banyak masa terluang dan tak ada kerja hingga byk masa melayan masalah budak2. Sy ni jenis guru gred bawah ke hingga byk masa terluang berbanding dengan cikgu B?

Kalau sy jawab kata2 cikgu B, tentu akan lebih terasa hangat telinganya nanti, so sy ambil pendekatan berdiam diri. Belajar untuk menjadi sabar.

Sy tak kisah lah, kalau entri sy kali ni pun menimbulkan kontroversi kerana entri yg tidak berniat untuk mengenakan sesiapa pun boleh disalah ertikan oleh orang2 yg tidak ada kena mengena dgn cerita sy. Habis ribut taufan satu sekolah dgn  cerita2 yg tidak benar. Kali ni, lebih baik sy ambil pendekatan “ Ada aku kesah???”

Kalau mereka tidak buat, tentu mereka tidak rasa apa2,kan? Tapi, kalau post sy secara kebetulan sama dgn cerita kalian, bukankah lebih baik muhasabah diri sendiri. Sebagai penulis, sy juga banyak muhasabah diri tatkala melihat kepelbagaian ragam rakan2 sekeliling. Sebagai manusia, dah tentu sy juga byk kelemahan diri dan perlu perbaiki kelemahan tersebut. Mengapa mesti melenting tanpa ada penilaian kendiri?

Berbalik dgn cerita tadi….....

Salahkah sy mengambil berat masalah murid2 jika mereka memerlukan sy atau mereka meletakkan kepercayaan kepada saya?.

Bayangkanlah, apa akan jadi jika tidak ada seorang guru pun meluangkan masa untuk mendengar masalah murid2 mereka? Dan, cikgu B atau cikgu2 sewaktu dgnnya harus tahu, bukan semua murid2 kita boleh berkongsi masalah dengan ibu bapa mereka? Sedangkan anak2 kita sendiri juga belum tentu telus dlm melahirkan masalah mereka dengan kita. Jadi, kesimpulannya tidak perlulah memandang negatif jika ada cikgu2 seperti sy dan tolonglah jangan mengeluarkan kata2 sinis sebagai satu luahan sbg tanda rasa tidak puas hati mereka .

Cuba positifkan diri…......

Kasihan jika ada dalam kalangan murid2 kita yg bermasalah, tetapi tiada tempat untuk meluahkannya. Kdg2 ada ibu bapa yg tidak peka dgn masalah anak sendiri. Kalaulah semua cikgu sesibuk cikgu B, tentu ada murid2 yg bermasalah akan mengambil pendekatan mudah. Tersalah pilih orang untuk mengadu masalah, habis tergadai masa depan.

Jadi, renung2kanlah……………………….

Semoga Kuat,Idah....

Semalam,ketika makan kenduri rakan setaman, sy dikejutkan dengan satu lagi berita yg benar2 membuat sy terkejut.Seorang lagi rakan yg pernah satu tempat kerja dgn sy satu ketika dahulu, dikatakan tidak sedarkan diri akibat kanser payu dara di hospital Dungun. Rakan ini pernah menjadi kerani di sekolah sy dan tinggal setaman juga dgn sy. Malangnya, sy tidak pernah tahu dia menghidap kanser payu dara. Apa yg sy tahu, rakan sy ni balik ke kampung kerana baru saja melahirkan anak yang ke 4. Jadi, berita yg sy dengar daripada seorang jiran ini, sangat mengejutkan apatah lagi menurutnya keadaan kawan saya ini sangat kritikal.

Selera makan sy hilang serta merta. Terasa sangat tatkala ini sy dikelilingi oleh cerita2 mengenai rakan2 yg tidak sihat. Ada ketikanya juga sy menjadi takut dan insaf dengan apa yg berlaku di keliling sy. Si pencerita memperkenalkan sy dengan suami kawan sy ni supaya sy lebih yakin dgn apa yg diceritanya. Suaminya hanya menganggukkan kepala sebagai tanda mengiyakan cerita yg sy dengar drp mulut si pencerita.

"Allah hu Akbar"

Itu sahaja yg keluar drp mulut sy. Sedih, kerana dia merupakan kawan yb seronok untuk dijadikan 'kawan'. Dia periang dan menyeronokkan. Senang berurusan dengannya di pejabat. Apa pun yang baik2 tentang dia, namun kita tidak mampu melawan takdir Allah yg maha mengetahui di sebalik kejadian ini. 

Dan, walau apa pun yg sy dengar tentang keadaannya  ketika ini,namun sy masih mengharapkan suatu keajaiban berlaku ke atasnya. 

p/s: Idah, semoga tabah menghadapi ujian ini...amin