Konklusi situasi di restoran mamak

( Di restoran mamak, saya dan anak-anak saya menikmati teh tarik dan roti canai...................

Waktu petang kira-kira puku 4.35 ptg.)

Saya cukup tidak dapat menerima apaila ada org melayu bekerja di restoran mamak. Aduh...tention gila!!!(bahasa budak2 sekarang). Sy rasa cukup tidak bermaruah orang melayu macam ni. Sepatutnya mereka boleh buat duit di negeri sendiri tapi lain pulak jadinya. Kita benarkan orang luar pula yang mengambil kesempatan mencari kekayaan di bumi kita. Aduahai....mengapa perkara seperti ini boleh terjadi???

Malas!!!! Itulah segala punca berlakunya fenomena ini. Cuba lihat betapa gigihnya orang-orang seberang (Mat2 dan Minah2 Indon) mengaut kekayaan dengan bekerja sebagai buruh kontrak di sana sini. Minah2 Indon pula ada yg menjadi 'bibik' di rumah orang2 yang memerlukan perkhidmatan mereka. Orang2 Melayu kita di mana?? Manja.....tak mahu mengambil peluang ini. Kerja berat,tak sesuai dengan jiwa mereka. Menjadi orang gaji, malu pula menguasai diri.  Tak sesuai ,tak grand dan macam2 la alasan yg boleh kita dengar. Orang2 melayu kita lebih suka ambil jalan pintas nak kaya. Yang ok sikit kewangannya , mereka main skim cepat kaya,sanggup keluar duit simpanan dan jual tanah lagi. Maklumlah, pulangannya bukan sikit. 2,3 kali ganda....silap2 bila tak kaya2, mereka jadi gila. Mana tak nya,dah melabur ribu2 ringgit, satu sen pun tak dapat keuntungan. Itu belum lagi kesilapan yang telah kita lakukan dgn kawan2. Kitalah yg paling hebat mengempen dulu.....

Yang cikai dan lagi teruk, mereka rompak je rumah orang,meragut beg tangan perempuan dan mengebas apa saja yg boleh dikebas. Lagi sepat dpt keuntungan. Segera dan lumayan!!!!Tulah cara org Melayu nak cepat kaya (Jgn sensitif...bukan semua org melayu macam tu. Yang baik,tak perlu dipuji sbb mereka tidak memberi masalah malah merekalah penebus maruah bangsa).

Mengapa orang2 melayu seperti ini tidak mahu mengambil contoh mamak2 yang ada kat Malaysia ni atau orang2 Indon dan bagla yang gigih bekerja mencari duit sehingga simpanan mereka lebih banyak daripada orang2 melayu 'keparat' yg suka buat perkara2 yg tidak senonoh tu?????

Hai anak2 melayu.....cuba dihitung, bangsa manakah yang paling byk di Pusat Serenti??? Bangsa mana juga yang byk menjadi penghuni penjara? Bangsa mana juga yg byk telibat dgn kes buang anak,rogol , merempit??

Semua bangsa kita,kan???

Cuba hitung pula, berapa ramai pula doktor2 kat Malaysia ni dari bangsa kita??? Adakah kita lihat di luar sana bangsa cina terutamanya bekerja dgn bangsa kita? Di manalah maruah kita??

Terlalu banyak persoalan berlegar di kepala ekoran daripada saya melihat seorang remaja melayu  yang bekerja di sebuah restoran mamak di Kuala Selangor. Sy kenal remaja itu krn berkesempatan mengajarnya di sek @#$%^&*. Remaja ni, bukan tak pandai tp di sekolah dulu terlalu byk masalah berkaitan dengan boyfriend.Bukan satu,dua boyfriend dia......... Nak kata terlalu cantik, tidaklah tp biasalah remaja skrang, baik lelaki mahupun perempuan. Ukuran 'cantik' rupa paras dan tingkah laku bukan menjadi faktor utama bagi merreka. Yang penting, mereka suka pada pasangan  yang berani buat apa saja sebelum kahwin. Bagi apa saja kalau diminta dan boleh dipegang di mana2 sahaja anggota mereka. Itu yang mereka cari sekarang.  (teringat jg kisah sy...bgaiaman hubungan sy putus dengan boyfriend ptama kerana dia kata sy ni kaku. Nak pegang tangan pun tak bagi. Di sebabkan dia bosan dgn sikap sy yg  menjaga maruah diri, hubungan kami putus di tengah jalan) 

Mata saya mengekori sahaja gerak laku remaja melayu ini... 

Gaya pakaiannya, jangan nak cakap la... Takut sungguh saya melihat cara dia berpakaian yang menampakkan seluar dalamnya kepada orang ramai. Untung para lelaki yg boleh melihat perkara2 sulit tanpa membayar lima sen pun.  Paling kelakar sekali, dia memakai bulu mata palsu ala2 dramatis Eja. Manalah sesuai dgn gaya seperti itu bekerja di restoran mamak melainkan ada niat2 tertentu. Bab2 gaya ni, orang2 melayu memang tak kalah.....

Sebelum sy beredar dari restoran mamak tu, sempat jg sy berbisik ke kepada anak2 sy...

"Kalau dah tak mahu belajar, ni lah jadinya....waktu belajar cari pasangan...skarang, bila dah terlepas waktu yg sepatutnya belajar, kan ke rugi. Masa bukan boleh diulang kembali...akhirnya kemana kita????".

Anak2 sy diam sahaja. Mungkin boring kot sebab selalu sgt mereka mendengar mamanya mengulas sesuatu keadaan yang berlaku di sekeliling. Biarlah mereka boring, kerana bagi sy apabila mereka dewasa kelak atau apabila sy sudah tidak ada lagi di muka bumi ini, mereka tentu akan teringat semula nasihat2 sy kepada mereka, seperti mana sy mengingati semula nasihat ibu kepada sy. Cuma...ibu2 dulu tdak ada diplomasi dan psikologi. Apa pun, ayat mereka cukup bererti dan boleh dipegang sampai ke mati.

Maaf, wahai bangsaku

Pergilah Airmata......selamat hari ibu

(Selamat Hari Ibu...Sy sayang mak walaupun ....entahlah....Sy merinduinya dan sy menyintainya. Apabila sy mempunyai anak sendiri, semakin jelas kelihatan saya melihat pengorbanan emak melahirkan sy.. ..Dari sy di dalam perut hinggalah sy dilahirkan dan dari baby hinggalah sy remaja. Memang sukar menjadi ibu untuk menghasilkan anak yg baik apabila dewasanya ...terima kasih, mak)

Sedih....

sedih bila mengenangkan cerita kawan saya tentang keluarganya...

Ada ibu tetapi seperti tiada ibu..ada ayah tetapi seperti tiada ayah. Kira yatim tapi tak piatu la....

Pelikkan bunyinya????? Puas sy memikirkan ayatnya tapi akhirnya kerana malas berfikir, lantas sy terus bertanya apa maksud di sebalik ayat itu.

Bukan senang kawan sy ni nak membuka mulut tentang ceritanya....tp oleh kerana rasa ingin tahu saya begitu tinggi,maka akhirnya kawan sy ni mengalah juga.

"Tak rindu ke dengan mereka?" Tanya saya. Soalan biasa yang mudah untuk dia jawab
Soalan sy dijawab dgn linangan air mata. Sy melihat air matanya semakin lebat mengalir. Suasana hening seketika.Hening krn kawan sy melayan perasaan sedihnya ketika itu.
"Tuhan saja yg tahu bagaimana perasaan sy terhadap mereka?" Jawabnya  setelah  beberapa minit membisu.
"Kenapa tak balik aja?" Soal saya. Memang soalan inilah yg akan diajukan oleh sesiapa pun jika jawapan tadi yg kawan sy berikan.
" Tak mungkin sy boleh balik ke rumah mak dan ayah lagi....mereka dah haramkan kaki sy jejak ke rumah mereka." Jawabnya dgn suara yg agak perlahan. Sy menjadi lebih terpanggil untuk mengetahui cerita selanjutnya..
"Kenapa??? Mengapa???" Soalan lazim seperti ini menerjah di kepala sy. Tapi sy rasa gementar pula untuk meluahkannya. Takut kawan sy tidak bersedia.
"Sy teringin nak memanggil perkataan mak dan abah. Dah 12 tahun sy tidak memanggil nama itu sedangkan mereka masih ada. Dah terlalu lama sy merindui panggilan itu dan terlalu banyak air mata sy mengalir  untuk rasa rindu itu. Sumpah....sy sangat merindui mereka.Tentu akak akan tanya sy,kenapa tak cuba balik saja..."
Kawan sy mula membuka cerita. Dia mengesat air matanya yg deras turun ke pipi.
"Sy dah berjanji dengan suami sy untuk tidak menangis lagi kerana ini. Tp hari ini, sy memungkiri janji sy dengan suami. Sy sepatutnya redha dgn ketentuan ini," ujarnya lg. Hati sy tersentuh. Tanpa di sedari, air mata sy mula bergenang di kelopak mata.
"Kalau balik juga, apa akan jadi???" Sy semakin ingin tahu.
"Tak mungkin sy boleh balik buat masa ini.Tp walau bagaimana pun, sy berharap ada ruang untuk sy balik juga menemui mereka. Sy pernah balik 12 tahun yg lalu....dan waktu itulah sy dihalau sperti anjing. Bukan stakat sy, malah suami dan 3 orang anak sy terlibat sama". Kesedihannya tidak dapat lagi diselindungkan.
Sy juga tanpa ada rasa malu turut menangis. Air mata yg bergelinang di kelopak mata, gagal sy bendung.
"Maaf,sy terlalu obses ingin tahu. Kenapa smapai begitu sekali????Apa yg menjadi punca kemarahan mereka?" Sy dah tak segan lagi bertanya. Perasaan teruja sy mengatasi segala-galanya.
" Akak baca tak harian metro hari ini???? "
Sy menggeleng2kan kepala. Kawan sy terus menghulurkan harian metro kepada sy. Tanpa banyak bicara sy melihat tajuk2 berita di muka hadapan...(yang mana satu tajuk muka depan yang ingin kawan sy ni fokuskan)
Sy terus saja membelek-belek Harian Metro pada hari itu.

"Sy sedih bila ada anak tuduh ibu yg melahirkan mereka membawa sial" Katanya smbil menunjukkan tajuk akhbar itu pada sy. Apa kaitannya pulak dengan kawan sy ni?????Sy mengerutkan dahi. Apa sebenarnya yg melanda kawan sy ni.

Tuduh Ibu Sial.

"Dia (anak) menerkam saya hingga saya terjatuh. Bagai dirasuk syaitan, dia naik atas belakang saya, pegang rambut dan menghantuk muka saya ke lantai berulang kali"  Besah

"Kak, mcm tu jugalah sy cuma bezanya ibu kandung sy menuduh sy membawa sial dlm keluarga. Ceritanya sama saja dengan cerita ibu malang ni. Angkara bomoh sial!!!!" Kata kawan sy dengan nada suara yg agak keras.
Sy terpaku dan terkedu. Tiada idea untuk bertanya dan tiada ayat untuk memberi kata2 semangat atau apa sekalipun.
"Sy tidak bersedia untuk bercerita tentang kisah sy selanjutnya, kak. Sy yakin, tiada org yg akan faham. Biasanya, org2 akan sering melihat ksalahan tu pada si anak sj. Mungkin org akan kata sy keras hati krn tidak mahu balik ke kampung menjenguk mak dan abah yg dah di mamah usia. Sy....sy..." Kata2 yg lancar tadi mula tersekat2 kerana kawan sy menangis sekali lg. Sy jadi mcm batu...hanya terpaku mendengar cerita sedih kawan sy ni.
"Sumpah kak, sy rindu kan mereka cuma sy tak berani nak balik buat masa skarang. Kata2 mak, tergiang2 di telinga sy sampai sekarang. Biarlah Allah dan saya sj yg tahu,kak. Sy terima sajalah apa org lain nak cakap tentang saya..." Sambungnya lagi.
"Kak, sy nak ucap juga depan akan bg mewakili mak sy...Selamat hari ibu,kak"
Sy tidak berkata walau spatah pun. Walaupun sy tidak suka, akhirnya sy menangis juga di hadapannya. Sy menangis semahunya.Sy benar2 sedih wlaupun cerita kawan sy ini belum tamat  hingga ke penghujungnya.Sy tidak mahu mendesaknya untuk bercerita lagi kerana kawan sy telah mengumumkan atas ketidaksediaannya untuk bercerita dgn lebih lanjut. Tangan sy terus merangkul tubuhnya dan kami sama2 menangis!!!!!!!
Sesungguhnya, sy yakin, tiada manusia dilahirkan di muka bumi ini membawa mala petaka. Dalam hati sy juga turut menyumpah ...." Ya, memang sial bomoh itu, kerana mulutnya, kawan sy terpisah daripada keluarganya sendiri".

Rezeki

Hari ini rezeki saya murah......

Syukur alhamdulillah....beli buah pelam 5 kilo sepuluh ringgit tapi peniaga nak habiskan semua so, sy dapat lebih kurang 9 kilo dengan harga RM12.00....Nampaknya hari2 boleh buat jus pelam. Fresh lagi....

Singgah ke gerai menjual jagung kukus....saya beli 3 cawan jagung kukus dgn harga RM6.00. Setelah membayarnya, si peniaga memberi saya dua bungkus kuih. Sebungkus kuih apam (lebih kurang 20 biji) dan sebungkus lagi saya tak tahu nama kuihnya..tapi lebih kurang ada 8 biji. Timbul pula masalah bagi pihak saya. Siapa nak makan kuih sebanyak itu????So, sy minta izin dengan sipenderma tadi untuk saya panjangkan sedekahnya dengan memberi pula kepada jiran saya. Semoga Allah memberkati sedekah peniaga ini...

Inilah namanya rezeki...dan kita tak sangka dengan tiba-tiba Allah memberinya pada kita. Jadi,jika kita tak dapat sesuatu yang kita hajatkan, janganlah rasa sedih kerana anggaplah itu bukan rezeki kita. Seperkara lagi,jika kita menolong seseorang, jangan pula kita mengharapkan orang yang kita tolong itu akan menolong kita kerana Allah akan memberi pertolongan itu dgn pelbagai cara dan tidak semestinya daripada orang yg kita tolong. Jadi, bantulah orang yg memerlukan bantuan itu dengan seikhlas hati.

Hari ini merupakan hari rezeki bagi saya....dari pagi hingga tengahari saya makan di kantin, satu sen pun saya tidak membayarnya kerana telah dibayar oleh kawan saya. Terima kasih! Dan....terima kasih kepada Allah SWT kerana memberi sayarezeki yang tidak disangka2 pada hari ini.Semoga mereka yang suka menghulur itu, mendapat keredhaan dan keberkatan sepanjang hidup....Amin